Braak

Braak.jpeg

De term braak stamt uit de landbouw-praktijk. Onder het braak laten liggen van grond verstond men oorspronkelijk dat men de grond gedurende enige tijd onbezaaid liet, maar wel actief bewerkte. Gedurende deze braakperiode van doorgaans één jaar werd het bouwland een aantal malen geploegd ('gebroken') en geëgd. Een dergelijke behandeling werd nodig geacht omdat bodemkundige processen en de wortelgroei van de vegetatie de grond teveel hadden verdicht. Het breken van de toplaag, deze 'braak', was een zwaar en intensief karwei wat tot doel had de grond losser te maken. Zo werd de mineralisatie gestimuleerd en daarmee de vruchtbaarheid van de grond verhoogd. Ook hoopte men zo het onkruid te bestrijden.
Bron: Wikipedia.

 

Hij ligt braak, de man. Hij voelt dat het tijd is om de akker een tijdje minder intensief te belasten. Het is genoeg geweest. Jaren heeft hij veel en hard gewerkt. Vrijwel altijd met plezier, en nog. Hij heeft geen hekel aan zijn werk, integendeel. Maar hij wil het wel graag minder, anders. Meer tijd voor thuis en vaderen en andersoortige klussen. Niet meer alles aannemen omdat hij de financiële last op zijn schouders voelt maar alleen nog de klussen waar hij een dikke blije yes bij voelt. Die hem op de een of andere manier uitdagen, prikkelen en waar hij zijn expertise in kwijt kan.

 

De bron was leeg aan het raken en hij was dingen aan het doen omdat het verstandig was om ze zo te doen. Het goed was voor de klandizie, de ‘bedrijfsvoering’, de zichtbaarheid en meer van die dingen. Maar het vuur was eruit. De geest was weg. Het was verstandelijk, rationeel, maar het leefde niet meer. Hij voelde al langer dat het tijd was, maar negeerde de signalen. Hij wilde niet weer de mopperpot zijn. Maar niet erkende signalen worden vervelend. Ze gaan duwen en trekken en je kunt ze lang onder blijven duwen maar er komt een dag en dan Pats, dan zijn ze er. Stromen ze je mond uit in woorden die je liever niet had willen kiezen en schudt de aarde even op zijn grondvesten.

 

En zo ging het dus ook bij hem. Teveel en te lang opgehouden, ingeslikt en ingehouden en toen, als de bal die onder water wordt gehouden spoot het op een dag met kracht omhoog, eruit en was het gezegd: ik wil het niet meer zo. Ik kan niet meer. Het moet anders.

 

En na de eerste schrik en de emotie, toen al het ruis van het teveel aan opgespaarde woorden gescheiden was van de daadwerkelijke boodschap, kon hij aan de slag. Konden zij aan de slag. Stap voor stap toe naar een nieuwe werkelijkheid waarin hij thuis is, de kinderen verzorgt, boodschappen en de huishoudelijkheden doet. En daarnaast leuke klussen die hem voeden en bevrediging schenken. Maar zonder de last van alles alleen te moeten dragen. En in die volgorde.

 

Een leven waarin zij voortaan hele dagen kan werken nu hij de drie uur schoolpleintaak en het koken heeft overgenomen. Zodat zij na jaren zelf de kok te zijn geweest luxueus kan aanschuiven om zes uur. Hier snakte hij naar. Hij snakte naar het doen van lekker aardse dingen. Laat hem die container maar buitenzetten. Laat hem die container maar weer naar binnen halen. Laat hem de was maar ophangen, afhalen en opvouwen. Laat hem maar het eten bereiden en de appels tot moes koken.

 

Gaat dat dan allemaal zo makkelijk? Toen de woorden op volgorde lagen en ieder hun feitelijke betekenis begreep, toen het nieuwe paradigma doordrong en de eerste plannen voor hun nieuwe werkelijkheid boven kwamen drijven, werden de acties in gang gezet die nodig waren om die verlangde wereld concreet te maken. En dat was het moment dat de testen kwamen. Zoals die wel vaker komen als je ferm een besluit neemt het anders te gaan doen. De test is een soort uitdaging die je voornemen het anders te doen aan de kaak stelt. Die je als het ware uitnodigt volhardend te zijn in je plan, hoe lastig het ook is. Alsof ergens iemand of iets zich ervan wil vergewissen hoe standvastig en vastberaden je bent. Hoe serieus je verlangen en voornemen is.

 

En zo kwam een paar dagen na de woorden, het besluit en de eerste belangrijke noodzakelijke acties om de zaken daadwerkelijk anders te gaan organiseren, bij de man een verzoek van een klant binnen. Of hij niet toch ook bij een bepaalde klus aanwezig kon zijn. Omdat, nou gewoon, omdat de klant dat had verwacht. Ook al zou er een flinke afvaardiging van de maten zijn.

 

De man had een paar dagen daarvoor, met het lood in zijn schoenen want besluiten en verlangen is één ding maar het de wereld inbrengen en de zaken goed regelen is punt twee; zijn maten geïnformeerd die één en al begrip en vol liefde waren geweest want jij en thuis gaan voor boven alles. Maar nu werd een van de maten gepusht door de klant. De man sprak erover met zijn vrouw. Hij voelde spanning, stress. Wat moest hij nou? Ja, wat zou het makkelijk zijn als het hele universum gelijk meebeweegt op de nieuwe orde.

 

De vrouw legde hem uit dat dit De Test was. Je zit op een feestje, hebt onlangs besloten geen taart meer te eten, je bent beregoed van start gegaan met je voornemen. En dan presenteert de gastheer een niet te versmaden taart. Ga je volhouden of ga je toch mee in de aanlokkelijkheid van de taart gelardeerd met gedachten als ach dit is een feestje, éen keer en wat maakt het uit, morgen zul je wel weer….? Dat is De Test.

 

Wat wilde hij? Wat was nu echt belangrijk voor hem? Nu kwam het erop aan zijn voornemen serieus te nemen, zijn punt te maken, te communiceren en ook de eventuele consequenties van zijn keuze te dragen. Ja, dat kon spannend zijn.

 

De man dacht even na. Hij wist wat hij wilde, wist wat hij nodig had en wist dat hij nu met zijn nieuwe paradigma van ‘ik wil meer ontspanning voelen, meer thuis zijn en is dit goed voor mij’ aan de slag wilde. En aldus nam hij, hoewel hij het berespannend vond, zijn telefoon ter hand en regelde de zaken.  Verlangen voelen is fantastisch, het vergt moed om daadwerkelijk in actie te komen.

 

En nu ligt hij dus braak. Zoals de boer z’n akker braak laat liggen teneinde de grond weer fit en gezond te laten worden opdat er weer veel moois op kan groeien als de tijd rijp is, zo kan je als mens ook een tijdje wat minder doen om jezelf weer even te laten bijtrekken. Voor een tijdje of voor lang. Diepgaand of oppervlakkig. Even niet met zware bepakking de berg opklauteren maar ergens rusten in het dal, waar het gras groen en mals is en de bomen zachtjes ruisen. Waar een beekje kabbelt en de was wappert in de wind. Waar een bankje staat om op te rusten en een warm vuurtje zachtjes brandt.

 

De man was de dagen na het belletje thuis. Hij las de krant, maakte zijn puzzeltje, ging koffie drinken in zijn favoriete barretje en stond om drie uur op het schoolplein.Vervolgens bedacht hij iets om te koken en zorgde ervoor dat om zes uur een fijne maaltijd klaar stond voor zijn gezin. De eerste dag was raar en voelde onwennig. Maar al snel werd dat minder. Dit was fijn braak. Toen zijn vrouw tevreden vertelde dat ze zo lekker had gewerkt fluisterde hij dat hij nog veel meer van dit soort dagen wilde. Ik weet, uit betrouwbare bron, er wordt aan gewerkt.

 

Juist door deze tijd van braak te nemen en een tijdje andere dingen te doen, vult de man de bron weer en gaat het langzaam weer stromen. Hij nam, hoe moeilijk af en toe ook, verantwoordelijkheid over zijn eigen leven. Hij erkende uiteindelijk de situatie en zijn verlangen en is na wat schermutselingen met zichzelf uiteindelijk eerlijk en trouw aan zichzelf. Hij kan van daaruit weer keuzes maken die hem en zijn verlangen en fysieke behoefte passen en die energie generen.

 

Het is wat Elizabeth Gilbert in haar boek Big Magic op pagina 232 hoofdstuk 5 schrijft over vertrouwen: als je vast zit, als je even niet verder komt (Liz schrijft over creatieve projecten maar ik denk dat het opgaat voor allerlei dingen waar je mee vast zit, dus ook als je zelf vast zit) doe eens iets anders: ‘je opent het ene geestelijke kanaal door wat in het andere te liefhebberen.’ Oftewel, je legt je ene weiland braak en gaat een tijdje op een ander terrein aan de slag.

 

Ps, dit verhaal is geschreven met toestemming van de man in kwestie.

 

Misschien is dit
ook wat voor jou

Prachtig hoe je dingen weet te verwoorden. Blijf dit doen want je inspireert anderen hiermee
— Angelique - Consultant

Een beetje aanmoediging, een vleugje cherish, kleine brokjes blij en inspiratie. Altijd fijn om te krijgen. Ik stuur zo nu en dan een Floreermail. Als je dat wilt stuur ik hem ook aan jou. Krijg je nu en dan een fijne portie floreer in je mailbox. Gratis, vrijblijvend en net zo lang als het voor jou past.


Marjolijn de Galan