Ik heb maar weer vakantie genomen

Ik heb alweer vakantie. Ja, echt. Eén dag heb ik officieel gewerkt en toen was ik er alweer zo klaar mee dat ik dinsdag direct besloot maar weer een vakantiedag in te lassen. Als zelfstandige bepaal ik mijn eigen tijd tenslotte.

 

Wat er aan de hand is? Ik zal het uitleggen. Zes weken waren we vrij. Schoolvakantie van zoon maakte dat man en ik, beide ondernemer, ook vrij waren. Althans, we werkten op halve kracht, tussendoor. Zes weken nauwelijks een wekker behalve voor een enkele training. De rest van de tijd werden we wakker volgens onze biologische klok, uren liepen we in pyama, kind speelde, ik deed m’n yoga, we rommelden wat in huis. De laatste twee weken op vakantie in Ameland maakten we het helemaal bont. Niets hoefde, niks lag vast. ‘zullen we zelf even broodjes halen of doen we een ontbijtje bij Zee van Tijd’ was een regelmatig gehoorde zin. Halverwege de ochtend maakten we een wandeling over het strand. ' Middags was er een siësta en zo loomden we voort. De woorden haast, druk en moeten bestonden niet meer. Huishoudelijke taken waren gereduceerd tot eenmaal daags een afwasje door man (3 ontbijtbordjes indien we voor het thuisontbijt gekozen hadden) en een rondje zand opvegen voor mij. We leefden volgens ons natuurlijke ritme. Het bestaan was klein, simpel en overzichtelijk.

 

Wonder boven wonder en nooit eerder vertoond in mijn persoonlijke geschiedenis hield dit gevoel ook afgelopen vrijdag aan na terugreis en bij thuiskomst. Ok, er waren wat meer taakjes te doen, ik deed wat wasjes in de machine, we gingen naar de markt en we kookten zelf maar weer eens wat. Maar nog steeds had ik die zalige loomheid in mijn lijf en verliep alles volgens de wet van het ontstaan. Maak me gelukkig! Tuurlijk dacht ik af en toe die vakantie na over, ‘wat straks, als alles weer begint’. Maar ik duwde het weg: ik zie wel, wie dan leeft wie dan zorgt.

 

En toen werd het afgelopen maandag. School begon weer. Waren er weer tijden waarop we ergens moesten zijn, er iets moest. Alles liep soepel, we waren ruim op tijd op school, mijn vroege wekker om yoga te doen had ik serieus genomen, we gingen er weer voor! Om twee uur 's middags was ik er klaar mee. Al tijden had ik niet zo scheel uit m’n ogen gekeken. Ik was stikmoe, maar ik had wel een takenlijst, remember the milk was bijgewerkt, doelen waren gesteld, mail was op orde. Ik was spontaan in mijn oude bekende groef van de controlecompetitie geschoten. Een leuk spel met mezelf waarin ik steeds een soort lat neerleg en mezelf taken te doen geef; nog een paar extra erbij omdat het kan. Die ik allemaal gedaan wil hebben. Met als extra spelregel dat het ook nog in goede harmonie met mezelf en mijn omgeving moet en pas als dat gelukt is ik tevreden kan zijn met mezelf.

 

's Avonds in bed, ontevreden terugkijkend want halloo, die zes zalige weken waren nu wel heel ver weg en wat deed ik nou allemaal, realiseerde ik me ineens dat ik dat doe, die competitie met mezelf. Ik werd me bewust van wat ik deed, zag m’n achterliggende norm, voelde de behoefte maar zag ook dat die manier om de behoefte te bevredigen niet effectief is. Zou ik de ervaring van afgelopen tijd misschien anders kunnen inzetten?

 

Want was nou niet juist een van de verworvenheden van de vakantieperiode geweest dat ik naast lui zijn op diverse momenten heel effectief en efficiënt en lekker had gewerkt. In korte tijd flinke, lekkere meters had gemaakt. Had gecreëerd en weer een stap had gezet. Dat ik juist door m’n natuurlijk ritme te volgen en de boel fijn had laten ontstaan ik zelfs meer had gedaan dan ik had kunnen bedenken.

 

Als leeuw kan ik heel veel werk verzetten èn aardslui zijn. Die combi vind ik heerlijk. Als vrijheidsbehoeftige floreer ik bij tijd en ruimte. Als creatieveling is het zelfs wat ik nodig heb in de eerste fases van een project. En vanuit m’n fysieke energiehuishouding is het zelfs noodzaak om de citroen niet steeds uit te persen.

 

En zo kwam het dat ik gister besloot meteen maar weer een vakantiedag te nemen. Wat vast lag, lag vast: kind op tijd op school brengen. En daarna was er tijd. Geen planning maar zijn en voelen en zien wat er ontstaat. Krantje lezen, met man kop thee bij Dudok, schrijven. Het was luxe, het was lekker, ik genoot: wat een goede beslissing was dit. Ik voelde me een beetje stout, want hihi, dit was wel heel brutaal om na één werkdag alweer vakantie op te nemen. En weet je wat nou de giller is. Toen ik eind van de dag terugkeek, zag ik dat ik onwijs veel werk had verzet. Schetsen gemaakt voor plannen, geschreven, eerste dag van een cursus uitgewerkt, zaken geregeld.

 

Ik gaf mezelf ruimte en bewegingsvrijheid. Ik luisterde naar mijn behoeften. Ik volgde niet de norm. Ik deed recht aan mijn energie, ik durfde af te stappen van een plan en voor dat moment een andere weg te kiezen.

 

Natuurlijk snap ik dat niet iedereen die luxe heeft. Maar je hebt altijd wel de mogelijkheid te kijken, te voelen, te onderzoeken en de ruimte te pakken die er wèl is. Dat is de weg naar floreren.

 

 

Het boekje voor iedereen die het verlangen voelt de grote stap voorwaarts te zetten. Die voelt veel meer mogelijkheden in zich te hebben.

Maar die het ook nog lastig vindt om dat echt te gaan durven.

Download het hier. Gratis

Marjolijn de Galan