Ik wil weer gedachteloos zijn

Ik wil terug. Ik heb heimwee. Al een paar dagen verlang ik hevig terug naar de plek waar ik vorige week was. Ik wil terug naar het witgepleisterde huisje. Het huisje met de aquablauwe tegels op de vloer. Met de simpele kamers met enkel wat bedden, een bankje, een tafel en wat stoelen.

 

Ik wil weer zitten op het witte balkonnetje, met de dikke witte muren, vrij van de wind en voor mijn neus de palmbomen en de oceaan. Ik wil bungelen met mijn benen over het lavastenen muurtje aan de boulevard. De wind om mijn hoofd, de zon op mijn lijf, mijn zoon spelend op het strand.

 

Ik wil weer fietsen over die kilometerslange boulevard, cola drinken bij het tentje halverwege, de oneindige stroom golven naast me denderend op het strand.

 

Ik wil terug omdat het een heel erg fijne vakantie was, ja. Maar de allervoornaamste reden dat ik terug wil is dat ons weekje zon, zee en palmbomen zich kenmerkte door de volledige afwezigheid van pretentie, jagen en verplichtingen. En het feit dat ik volstrekt gedachteloos was. Alles aan werk, verplichtingen, en elke mogelijke gedachte daarover was ver, ver weg. Het enige wat was, was ‘ik ben’. Ik was. Het was het volledige Zijn. Zijn met wat is. En het was zo ongelofelijk heerlijk!

 

Zo niet te versmaden lekker! Leegte, niets doen en zijn, doe mij daar maar heel veel van.

 

Eenmaal thuis trof ik echter de tuin met de gesnoeide acaciatakken die de groencontainer in hadden gemoeten maar er nog lagen zoals toen we vertrokken, de achtertuin waar de duiven hadden huisgehouden, onze ‘lawn’ die het woord grasveld niet waard is, de volle wasmand die al tijden als een soort decoratiestuk op de overloop staat. De kamers, heerlijke plekken maar vol spullen, boeken, dingen. Overal.

 

En er waren de to do lijsten, afspraken die gemaakt en afgestemd moesten worden, bijkomstig oppas die geregeld moest worden en de overvloed aan spullen. Spullen waar ik niets, maar dan ook helemaal niets van had gemist die week. Op twitter las ik de stroom tweets van mensen die druk waren met jagen op lezers en klanten en met zichzelf profileren en performen. De heimwee drong zich op.

 

We zijn nu ruim een week thuis en hoewel iets minder, blijft het weemoedig terugverlangen. Zo sterk heb ik dat zelden gevoeld, een bijna fysiek verlangen naar daar. Het zet me weer kritisch aan het denken over wat ik te doen heb in het nu en vooral in wat ik niet ga doen.

 

Vorig jaar besloot ik afstand te doen van spullen, taken, zaken, mensen, twitter, facebook, het moeten, geld, het najagen van ‘succes’. Ik vroeg me af wie ik zou zijn zonder al die dingen. Wat bleef er nog over van mij in de soberte en de stilte van het niks?

 

Veel. Ik bleef over.

 

Ik met mijn gedachten, onzekerheden, schaduwen, wensen en mijn innerlijke stem. Die, toen ik haar eenmaal goed kon horen me helder de weg wees. Wat ik al die jaren had gemist in mijn leven van moeder, vrouw, stiefmoeder, zichzelf profilerende - want op zoek naar klanten zzp’er en weet ik wat niet allemaal, was waar mijn eigen persoonlijk geluid was. Het verschil tussen dingen doen omdat ik denk dat ze van mij verwacht worden en dingen doen die voortkomen uit een diep verlangen van binnenuit. Die soms niets te maken hebben met uiterlijk vertoon, succesvol zijn, geld verdienen. Maar waarvan ik geloof dat ze de weg voor me zullen bereiden omdat ze ontdaan zijn van al die uiterlijkheden en voortkomen uit hartsverlangen.

 

Ik bereikte in die periode op diverse gebieden het ‘nulpunt’ zoals ik het noem. Dat ging niet vanzelf en was soms ook tamelijk beangstigend. Ik voelde me soms Frodo in de diepe donkere krochten van Mordor en soms de Boeddha op zijn berg. Misschien schrijf ik er later meer over. Maar het was zo louterend om met afstand te kijken naar wat ik en wat velen van ons aan het doen zijn. Hoe ver af we zijn geraakt van onszelf. Onder druk van anderen, vanwege angst voor verlies van status en of geldgebrek zijn we druk met vasthouden, controleren, rennen en vliegen. Kijk, kijk mij.

 

Het grote mooie cadeau wat ik kreeg toen ik het nulpunt bereikte en me eraan overgaf was de stroom die als vanzelf op gang kwam. De stroom die als een olievlek dingen in gang zette, bij mij en van daaruit in allerlei relaties met de mij dierbaren. Over succes gesproken. En ik hoefde er nauwelijks iets voor te doen, niks geen performen, zijn.

 

De heimwee die ik nu voel koester ik. Het geeft me namelijk richting en maakt dat ik weet waar ik op wil sturen. Want laten we wel wezen, na mijn jaar van introspectie waarin ik trouwens ook heel hard heb gewerkt is het niet zo dat alles vanzelfsprekend soepel loopt. Het vraagt continu mijn aandacht. De heimwee is voor mij ook het bewijs dat ik in staat ben dat te creëren voor mezelf wat ik nodig heb om volledig tot mijn recht te komen en in volledig contact te zijn met mijzelf en mijn gezinsleden. De energie die dat genereert is zalig. En in de slipstream van de heimwee is de droom geboren: ooit, ver weg, als ik pensionada ben, wil ik in zo’n hutje wonen, met dat uitzicht. Tot die tijd, jaarlijks zo'n boost.

 

To do voor nu: loslaten, keiharde prio’s stellen: meer laten dan doen. Hulp inroepen voor de klussen die we laten liggen, kasten langs en ontspullen en voor de rest: overgeven aan wat is.

Wat zal het fijn zijn.

Marjolijn de Galan