Ik werk aan mijn groots megalomaan plan

Onlangs stuurde ik een tweet met die tekst de wereld in. Inclusief foto van mijn zelfgemaakt bordje ‘ik werk aan Mijn Groots Megalomaan Project’. Het leverde verschillende reacties op. Iemand tweette ‘hahahaha’. Waarvan het me niet duidelijk was of dat een toelach of een uitlach was omdat ik de persoon nog niet ken. Iemand vroeg of ik me door het gebruik van dit woord niet veel druk opleg. Iemand vond het stoer wat ik doe en iemand vond megalomaan een mooi woord.

 

De Man thuis moet grinniken als hij het bordje op mijn bureau ziet staan en me ziet werken, vriendin is trots op me, iemand wilde heel graag weten wat het inhoudelijk dan precies behelst. En zo nog wat van die dingen.

 

Toen ik het bordje maakte, een jaar geleden, was het vooral een grappig idee dat opkwam terwijl ik zat te pielen met houtskool. Er was geeneens een concreet plan, hooguit waren er wat vage ideeën. Maar die gingen net zo hard weer als ze kwamen.  Ik liet me enkel leiden door het grappige idee, de woorden die bij me op kwamen, maakte het kaartje en dat was dat. Het was in feite vooral een oefening in ‘groot doen’, uit mijn box zeg maar. Buiten mijn eigen, ooit zorgvuldig gecreëerde brave lijnen om. ‘Wow, kijk mij eens even iets geks durven’.

 

Ik had in ieder geval grote lol die middag in het maken van het kaartje. Dat vond ik het meeste waard. Temeer daar ik tot dan toe het idee alleen al om überhaupt maar zulke dingen te dènken gauw wegduwde. Waardoor ik in the end dus nooit iets maakte, omdat ik steevast dacht dat het nogal stom was. Pretentieus enzo. En dat wilde ik vooral niet zijn. Ik moest wel leuk blijven (rare koppeling hè, maar zo werkt het in ons hoofd, alsof ik niet èn pretentieus kan zijn èn best leuk als mens)

 

Inmiddels heeft er zich wel een Serieus Megalomaan Groot Idee bij mij aangemeld. En toen dat voor de deur stond herinnerde ik mij dat kaartje. Ik haalde het aldus weer uit mijn stapel tevoorschijn en zette het op tafel neer. ‘Ik werk aan mijn Groots Megalomaan Plan.’ Ugh.

 

Een idee wat al veel langer zoemt maar wat ik ook nogal eng vond, ik bedoel vind. Waar ik af en toe wat over opschreef voor mezelf maar waarvoor ik niet echt in actie kwam omdat, nou ja, om een heleboel omdatten. Maar de allergrootste omdat was en is angst. Graag lezen met een hoofdletter A. Een angst die groter lijkt dan ikzelf. Die me doet verstijven en me schielijk terug mijn hok induwt. Onder het mom van blijf vooral zitten waar je zit, het moet niet te eng worden. Want hoe groot ook het verlangen, de angst zit diep en leek tot dan toe sterker.

 

Het was Marcel van Driel die me in zijn boekje ‘Geen Tijd Geen Geld Toch Doen’ attendeerde op het feit dat als dit idee echt belangrijk voor me was ik het urgent moet maken. En ik er vanaf nu tijd voor zou nemen. Want hoe belangrijk was het anders…

 

Ik realiseerde me toen ik dat las, mede door een aantal andere wezenlijke signalen dat het inderdaad belangrijk voor me was, om op z’n minst tijdelijk een andere bril op te zetten en een en ander eerst eens te onderzoeken. Qua wensen, verlangens, innerlijk vuur, tijd en durven. Hoe zat het daar werkelijk mee? Hoe belangrijk was het voor me om aan het eind van mijn leven te kunnen zeggen dat ik deze weg überhaupt was ingeslagen. Dat ik het geprobeerd heb? Garanties tot de deur, dat is het leven. Maar dat geldt zowel voor het niet durven als voor het wel durven. Misschien werd het tijd om eens te experimenteren met wel durven.

 

En daarmee nam ik mijn verlangens en ideeën eindelijk serieus.

 

En zo ontstond een daadwerkelijk megalomaan plan. Megalomaan omdat ik van taal houd en ik het een cool woord vind. Maar megalomaan vooral omdat de weg die ik nu ben ingeslagen, die van ondanks de angst toch in beweging gaan, inclusief de angst, vrij groots voor mij is. Het idee zelf valt wel mee qua megalomaan enzo denk ik, ik ga mijn ideeën over floreren in werk en leven in een Marjolijn jasje de wereld in brengen. Valt wel mee, toch?!

 

Maar eigenlijk maakt het niet eens uit wat het idee precies is. Het feit dat ik serieus luister naar mijn innerlijk vuur èn daarbij tegelijk de angst in de ogen kijk, dat is megalomaan. Dat is leuk, heerlijk en spannend. Ik zet nu iedere dag een echte stap: ik werk een uur aan Mijn Groots Megalomaan Project. Meestal is dat heerlijk, maar soms voel ik ook de angst. Zo groot en sterk dat ik even niet verder kan. Dat ik ook weer precies weet waarom ik in het verleden bij eerdere pogingen die niet vlot liepen of leken te brengen wat ik hoopte alras de handdoek in de ring gooide.

 

Ik weet ook waarom ik het woord megalomaan gebruik behalve dan dat ik het een mooi woord vind: alleen al het gebruik van dit woord in relatie tot iets wat ik doe, is al een dappere stap, een stap richting verder denken dan klein en kan niet. Kan ik überhaupt megalomaan denken? Durf ik dat? Kan ik mijzelf dat toestaan? En wat doet mijn brein daarmee als ik dat doe? Wat zijn mijn automatismen als het gaat over groot, groter, megalomaan? Welke automatische piloot slaat aan als ik zoiets doe? Welke dogma’s en overtuigingen knipperen loud en clear: ‘Belachelijk, wie ben jij wel, hahaha, alsof jij dat kunt’. Vind ik dat ik dat mag en kan? Iets doen, iets pretenderen wat groter is, anders is dan maaiveldniveau. Even los van de vraag of het gaat lukken.

 

Door dit woord te gebruiken erken ik een verlangen wat al mijn hele leven in mij sluimert. Iets doen, ergens aan bijdragen wat groot is, impact heeft. Een verlangen waarover ik jaren fantaseerde maar wat ik hard wegdrukte zodra ik het ook maar serieus meende te nemen. Groot fantaseren mocht ik wel. Groot doen is echter voor anderen. Tot nu dus.

 

En dat is in feite het aller, allerbelangrijkste van mijn Groots Megalomaan Plan: ik heb ja gezegd. Ja tegen mijzelf. Ja tegen het geluid in mij. Ja tegen gehoor geven aan wat in mij zit en er graag uit wil. Geen idee hoe het verder gaat maar het ja zeggen en op weg gaan is volgens mij genoeg. De rest zal zich wijzen. Hoe megalomaan is dat?!

 

 

Marjolijn de Galan