Over zaadjes, nopjes, plannen die projecten worden en gaan ondanks de shit

‘Hoe gaat het met jou daar, in je creatiecocon?’ mailt een vriendin. Mijn creatiecocon. Ik besluit namelijk zo’n vier weken terug mijn agenda leeg te maken, geen enkele afspraak behalve die met mijn gezin te plannen en geen social media te doen. Schrijven zal ik. Want het is hoog tijd dat ik verder ga met mijn megalomane plannen. Er moet een volgende stap gezet worden. Er zijn namelijk zaadjes die dringend toegewijde aandacht behoeven. Ik zie honderden vellen papier voor me en mijzelf gemetseld aan het toetsenbord.

 

Bijgaand een kleine update. Rechtstreeks vanuit de creatiecocon. Om maar meteen met de deur in huis te vallen: het gaat goed. Ik ben in mijn nopjes. Helaas zit het er bijna op, mijn cocontijd. Met een beetje weemoed neem ik afscheid. Want het was heel fijn. Al weken prijs ik mijzelf dagelijks gelukkig. Ook al loopt alles anders dan ik had kunnen bedenken en schreef ik geen honderden vellen vol.

 

Eind vorig jaar, stuurde ik mijn eerste mailing. Ik schreef daarin over mijn zoektocht van de afgelopen twee jaar die ik was begonnen omdat ik almaar niet uit de verf kwam in mijn werk. Lees "Queeste naar mijn pot goud” als je meer wilt weten. In die vorige mailing schreef ik ook dat het me aan het eind van mijn queeste In grote lijnen helder was welke werkkoers ik zou gaan volgen. Ik schreef daarover dit:

 

Voor me ligt een vers jaar. Naakt, onontgonnen. Ik heb geen idee wat het voor me in petto heeft. Ik weet wat ik meeneem. Ik weet wat ik nodig heb, door welke fijne mensen ik omringd ben, wat ik aandacht wil geven, wat teveel is, waar ik op wil letten.  En ik weet dat ik doorwandel.

 

Stapje voor stapje wandel ik nu de afgelopen maanden. En het leuke is dat het plan en de route ontstaan terwijl ik loop. Ik laat me leiden door wat zich aandient. Dat is spannend en voor mij anders dan ik ooit deed. Wat ik al tijdens mijn queeste had ontdekt maar wat ik afgelopen maanden weer keer op keer zie gebeuren waardoor ik het nu met zekerheid durf te beweren:

 

Echte Beweging ontstaat pas als je durft te gaan.

 

Dat is feitelijk de essentie van mijn reis en ook van wat ik ga doen. Van het één komt het ander. En dat maakt dat ik zo in mijn nopjes ben: dat ik ben gegaan. Dat ik ben gaan wandelen, ook al wist ik niet precies waarheen. Eindelijk, na jarenlang vooral rondjes te hebben gelopen die wel steeds wat groter werden maar nooit echt de cirkel doorbraken. Dat ik me nu laat verrassen, dat ik het ben aangegaan, de reis, dat geeft het nopjesgevoel.

 

En geloof me, het gaat niet allemaal vanzelf. In het aangaan zitten ook een paar nogal onaangename verrassingen. Meteen op de allereerste schrijfdag zijn er twee. Twee totaal onvoorziene situaties die mij rechtstreeks het ongemak in schieten. En oude patronen aan het licht brengen. De patronen nota bene die me twee keer eerder voortijdig de stekker uit mijn toenmalige ondernemingen deden trekken. Bizar. Maar die, als ik ook die ongemakken aanga, wonderlijk genoeg de mooiste ontdekkingen opleveren.

 

Sterker, terwijl het stof neerdaalt, ik nahijg van deze ervaringen (twee binnen 24 uur, kun je het je voorstellen), ontvouwt zich daar ineens de weg, Het Inzicht. Zijn daar de stappen die ik heb te volgen, is daar de inhoud van dat wat ik ga doen. Bijna zelfs in de goede volgorde. Mijn plan is een project geworden. Ik weet welk zaadje ik ben. Hoe gaaf is dat. Ik heb de onaangename verrassingen, en de wonden die ze openreten nodig om het vervolg van mijn weg te zien. Ik heb de shit nodig gehad om de ontbrekende schakel in mijn plannen te ontdekken.

 

‘Door te gaan leer je waar je naartoe moet’, zegt Julia Cameron, één van mijn inspiratiebronnen en het is waar. Je kunt gewoon de hele weg niet overzien. Maar als je erop durft te vertrouwen dat na elke bocht de weg gewoon verder gaat, dan kun je gewoon vertrekken.

 

Ondertussen ga ik voort. Het gaat trager dan ik wil. Er dienen zich nog wat drempels aan. Maar op de één of andere manier is dat oké. Het geeft me de ruimte om te laten indalen wat er is ontstaan. Het verhaal, het plan schrijft zich vanzelf. Ik hoef alleen maar te volgen.

 

En aldus geniet ik van m’n nopjesgevoel. Wil ontzettend goed ervaren en genieten van waar ik nu sta. Want o, wat heb ik hier jaren naar verlangd. Dus meander ik, soms geduldig, regelmatig ongeduldig, mee met de weg. Sta stil bij wat er is, wat zich voordoet, om te ervaren en te verdiepen. Ik sta al weken ‘s ochtends op met zin en kan niet wachten om verder te gaan. Zoveel zin om te werken heb ik zelden gehad. Ik heb gekozen en ben gegaan. Inclusief de shit. Dat veroorzaakt de nopjes nu. Dat ik gekozen heb voor het luisteren naar mijn geluid. Uitgesloten van de ruis van hoe het hoort of moet. Ik schrijf mijn eigen regels.

 

Ik voel me eigenlijk net zo’n moestuintje. Mijn zevenjarige zoon is er nu hele dagen druk mee. Planten, bewateren, kijken en turen of er beweging is. Er lijkt soms niets te gebeuren maar schijn bedriegt. Onder de grond vormt zich een heel wortelstelsel. Het voelt alsof ik aan het wortelen ben, steeds dieper en steviger de grond in. Bouwen aan vertrouwen. Iedere dag wat sterker. En op een dag, kijk, daar is dat lang verwachte groene puntje!

 

 

 

 

Marjolijn de Galan