Een queeste naar een pot met goud

Wie ben ik zelf? Hoe ziet mijn leven eruit als ik alle schillen laat vallen? Als ik loslaat wat niet (meer) bij mij hoort. Ben ik dit of voldoe ik aan een beeld dat mijn vader, mijn moeder, anderen van mij hebben? En als ik die Marjolijn vind die is wie ze werkelijk is, zonder al die schillen, wat betekent dat dan voor mijn leven en vooral, mijn werk? En als ik die Marjolijn vind en het werk wat bij haar hoort, gaat me dat werk dan makkelijker af, kost het me minder energie, zou het me misschien zelfs energie kunnen opleveren?

 

Zomaar wat vragen. Die begin 2013 bij me opkwamen, een tijdje rond zoemden en aanleiding werden voor een diepgravend onderzoek. De aanleiding van deze vragen? Ik kwam maar niet uit de verf. Langzamerhand beleefde ik geen plezier meer aan dingen, werd alles monotoon, voelde ik me steeds vaker somber en zwaar en raakte ik mijn plezier en levenslust kwijt. Tot ik mezelf op een dag zelfs zag staan bij mijn huisarts en met trillende lip vroeg of ik misschien depressief was. (Wat volgens haar goddank niet het geval was, maar het was wel tijd om in beweging te komen.)

 

Ik was de jaren daarvoor moeder geworden, ontslagen (geen oorzakelijk verband), voor mezelf begonnen (iets voor moeders en balans), kreeg een contract van een uitgever en schreef een boek (ook iets over moeders en balans). Het boek verkocht niet (binnenkort in een blog), het bedrijfje liep niet, ik voelde me falen en trok de stekker eruit.

 

Ik begon iets nieuws met een kekke naam, deed zo’n trendy heel dure marketingdag voor één persoon, ging voortvarend van start, schreef me in voor een peperduur marketing jaarprogramma bij dezelfde persoon en op een dag stond ik plots stil en wist ik: ik kan honderd keer opnieuw beginnen en kekke naampjes voor mijn bedrijf verzinnen, ik kan honderd cursussen gaan doen maar er zit iets in mij, deep down dat echt uit de verf komen tegenhoudt. Misschien doe ik er goed aan eerst daar eens naar te gaan kijken. In plaats van mijn bevrediging en erkenning van buiten te halen.

 

En zo begon het. Mijn Queeste naar mijn pot met goud.

 

Ik besloot te blijven luisteren naar het geluid in mij wat mij dit influisterde. Niet naar de geluiden buiten mij. Ik besloot afstand te doen van spullen, taken, zaken, twitter, facebook, het moeten, geld, het najagen van ‘succes’. Ik vroeg me af wie ik zou zijn zonder al die dingen. Wat bleef er nog over van mij in de soberte en de stilte van het niks?

 

Veel. Ik bleef over. Ik met mijn gedachten, onzekerheden, schaduwen, wensen en mijn innerlijke stem. Die, toen ik haar eenmaal goed leerde horen door, zeker in het begin, met heel veel selfcare, me helder de weg wees. Wat ik al die jaren had gemist in mijn leven van moeder, vrouw, stiefmoeder, zichzelf profilerende – want op zoek naar klanten- zzp’er en weet ik wat niet allemaal, was waar mijn eigen persoonlijk geluid was.

 

Het verschil tussen dingen doen omdat ik denk dat ze van mij verwacht worden en dingen doen die voortkomen uit een diep verlangen van binnenuit. Die soms niets te maken hebben met uiterlijk vertoon, succesvol zijn, geld verdienen, moeten. Maar waarvan ik geloof dat ze de weg voor me zullen bereiden omdat ze ontdaan zijn van al die uiterlijkheden en voortkomen uit hartsverlangen. Maar dan was het wel noodzakelijk in contact te komen met dat hartsverlangen. De bron weer te vullen en te voeden. Zoals je een pril plantje water geeft en verzorgt zodat het uit kan groeien tot een mooie stevige plant met vruchten of bloemen.

 

Ik bereikte in die periode op diverse gebieden het ‘nulpunt’ zoals ik het noem. Dat was soms tamelijk beangstigend. Ik voelde me af en toe net Frodo in de diepe donkere krochten van Mordor en soms een monnik op zijn berg. Het was louterend om met afstand te kijken naar wat ik, en met mij velen van ons, aan het doen zijn. Hoe ver we zijn af geraakt van onszelf. Onder druk van anderen, vanwege angst voor verlies van status en of geldgebrek zijn we druk met vasthouden, controleren, rennen en vliegen. Kijk, kijk mij.

 

Ik was mijn ware zelf aan het vinden, inclusief de shit. Dat vroeg èn vraagt dagelijks love, care en tenderness. Ik heb door dagelijks bewust actief ruimte te maken voor selfcare geleidelijk geleerd te luisteren naar mijn eigen stem. Ik zei ja tegen mijzelf in plaats van dat ik mij negeerde. Want van mezelf verloochenen werd ik langzaam moe, somber en krachteloos. Ik hoorde het stemmetje, heel ver weg, ik nam het serieus. En dat is volgens mij waar alles mee begint. Want als ik mezelf al niet serieus neem, hoe kan ik dan ooit verwachten dat iemand anders me wel serieus neemt? Een groter cadeau had ik mezelf niet kunnen geven.

 

En waar dit alles me bracht? Bij mezelf. Ik beweeg weer. Er staat inmiddels een vers bedrijf. Ik heb weer plezier, voel me tevreden en trots. Ik werkte aan een basis die er niet was, die creëer ik nu zelf in plaats van dat ik de omstandigheden en de normen van anderen laat bepalen. Ik zit nu aan het roer. En ik kan je niet zeggen hoe ongelofelijk heerlijk dat voelt!

 

Dit is wat selfcare doet en waarom ik zo geloof dat het onontbeerlijk is op de weg naar verandering. Het helpt je bij iedere stap die je zet bewust te maken wat je automatismen en patronen zijn die je houden waar je bent maar waar je niet meer wilt zijn. Het helpt je jezelf op te pakken als je vastzit in de modder. Het helpt je voor jezelf te zorgen waar anderen soms te kort schieten. Het maakt niet dat de ongemakkelijke dingen verdwijnen. Al mijn ‘blauwe plekken’ die me hielden waar ik was zijn er nog steeds. Ik ben geen ander mens geworden. Maar juist door de selfcare ben ik staat ermee te dealen. En durf ik te gaan. Te gaan inclusief de shit. De arena te betreden, datgene te doen wat ik heb te doen.

 

Het is niet de weg van de snelle tips en truuks. Die kun je ook nemen maar de verandering is dan eerder een rationele. Een verstandige, een logische. En gek genoeg is het nou niet onze ratio die we moeten geloven bij het leren luisteren naar ons eigen geluid. Het valt niet in schema’s te zetten, geen doelen of kpi’s. Het is een route die tijd vraagt, ruimte en aandacht. Het is een ontdekkingstocht. Die je parallel kunt laten lopen aan je gewone dagelijks leven (je kunt natuurlijk ook ergens op een berg gaan zitten, maar juist het alledaagse met werk, kinderen, beslommeringen en wat al niet meer, maakt zichtbaar wat je doet)

 

Ik heb in mijn tienjarige loopbaan als trainer persoonlijke effectiviteit ontzettend veel mensen kunnen ondersteunen in hun groeiproces. Daar gebeurde vaak veel. Maar het bleef te vaak steken op een rationeel level. Na verloop van tijd vielen mensen terug in hun gewone patronen. Ik was benieuwd of het ook mogelijk was echt over die drempel te stappen. Het is dus mogelijk. Ik heb het zelf ondervonden. Maar het begint met bakken, ladingen vol selfcare. Jezelf ruimte te geven, te erkennen. Zodat je jezelf kunt voeden, troosten, ontdekken, laven en laten. Dat is de weg van floreren.

Marjolijn de Galan