Het afschuwelijke grote misverstand over het nu

Nu, dit is het moment. Dit is het moment waarop ik leef, adem haal, doe wat ik moet doen. Of doe wat ik wil doen. Verleden, toekomst, ze doen er niet toe. Dit is het moment waarop ik leef. Dit is het. Niet daarnet, niet straks. Nu, nu, nu. Het nu is een hip thema. We lezen van Libelle tot Happinez dat we in het nu moeten leven. Maar poehee wat is dat ingewikkeld.

 

Mijn vriendin schrijft me dit:

Nou poe.
Ingewikkeld.
Als ik t doe, kom ik waar je schrijft dat ik komen kan.
Word onrustig
Bozig op mezelf omdat ik t niet doe
Praat zorgzaam dat het oke is als t is zoals t is
Dat even stilstaan bij hoe ik me voel al goed genoeg is
Etc...
Dus ja.
Het levert me iets op.
Beweging.

 

Dit schreef ze me n.a.v. een boekje dat ik vorig jaar schreef over mindfulness op de werkvloer. Een boekje wat je kan helpen uit de waan van je dag te stappen met behulp van mindfulness. Een boekje over de kracht van aandacht in het nu. Zodoende liep ze na lezing mindfull naar het koffiezetapparaat. Bij wijze van experiment. En toen gebeurde dus dat. Kwam die onrust, werd ze bozig, hoorde ze zichzelf sussend toespreken als een moeder tot haar gevallen peuter.

 

Dat krijg je er nou van als je in het nu gaat zitten. Onrust en shitgevoelens doemen op. Lekker constructief als je aan het werk bent en enkel even een kopje koffie gaat halen. Not. Toch?

 

Er is een prachtige tekst over het nu, een oude tekst al, van een oude wijze. Rumi heet de man. Zijn tekst heet “De herberg” en mogelijk ken je het al, als je je een beetje in nu-kringen begeeft. Het verhaalt over het mens-zijn wat als een soort herberg is. Iedere dag krijg je weer ander bezoek, vreugde, depressie etc. Stuur ze niet weg zegt Rumi, deze gasten. Want ze komen niet voor niets. Vraag of ze erbij komen zitten en zie de raadgever in ieder van hen. Rumi was niet voor niets een wijs man, veelvuldig geciteerd anno nu en op kaartjes gedrukt. Hij zit ook in mijn agenda.

 

Maar o heer, wat is het toch ontzettend moeilijk. Welkom heten aan die ongenode gasten. Al dat geöreer in je hoofd aanhoren. Dingen die je niet wilt zien, niet wilt horen. Dingen waardoor je maar van de wap raakt. Dingen die je confronteren met kanten van jezelf die je het liefst ver weg in het duister houdt. Ga weg ongenode gasten. Niet nu.

 

Rumi wist het al, en ook Jon Kabat Zinn, de founding father van mindfulness, leert ons juist wèl oog te hebben voor die dingen en kanten van jou. Omdat juist dáár je eigen wijsheid te vinden is. En zo ook de sleutel tot verandering. Mocht je die zoeken.

 

Maar het is zo compleet anders dan we hebben geleerd. We hebben namelijk meestal helemaal niet geleerd om te gaan met ongenode gasten als boosheid, ongenoegen, jaloezie, verveling, somberte. Die zet je er in de regel gewoon meteen uit. Ons brein houdt er ook niet zo van. Dit is gevaar denkt het. En jij moet daartegen beschermd worden. Weg ermee. Deur dicht. Opgeruimd staat netjes. Toch?!

 

Na de lunch deed ik een wandelingetje. Heerlijk even buiten zijn, de eerste prille zon op mijn hoofd. Ik liep, zoals ik dan altijd doe, met mijn aandacht naar binnen. Ik liep bewust en in de stilte. En ik voelde van alles. Sipheid, ontevredenheid. Niets van wat ik graag wilde voelen. Net als vriendin die haar bozigheid voelde. Ik voelde ook de loop opdoemen die dan soms kan ontstaan: het ongenoegen over het ongenoegen dat je voelt. En dan daar weer ongenoegen over hebben. Snap je het nog? Ja, wij kunnen het onszelf soms flink lastig maken.

 

Hier komt het afschuwelijk grote misverstand over het nu: het nu is helemaal niet zo leuk als je zou denken. In het nu leven vraagt wat van je. In het nu leven is niet voor softies. In het nu leven is voor dappere diehards die bereid zijn de werkelijkheid onder ogen te zien. Hun eigen werkelijkheid. Hun beren, draken en monsters. Die stil durven zijn, aandachtig durven zijn en durven verdragen wat zich in hen afspeelt. Met iedere ademhaling opnieuw. En daarmee verder willen komen in hun eigen welbevinden en functioneren. Omdat het hen in staat stelt hun levensplezier uit zichzelf te halen.

 

Voor wat betreft mijn wandelingetje: naast het afschuwelijke nu, bracht het de weldaad van de eerste zon op mijn hoofd inclusief bijpassende endorfine, dit blog, een inzicht omtrent iets van mezelf, en nog een leuk idee. Dat dan weer wel.

 

Wat zijn jouw ervaringen met het nu?

 

Wil je meer weten over mindfulness, in het nu zijn en daarbij wat praktische mindfulness basics oefeningen? Op verzoek van uitgeverij Bookboon schreef ik een E-Book 'Stap uit de waan van je dag'.  Klik hier om het direct te downloaden.

 

Het boekje voor iedereen die het verlangen voelt de grote stap voorwaarts te zetten. Die voelt veel meer mogelijkheden in zich te hebben.

Maar die het ook nog lastig vindt om dat echt te gaan durven.

Download het hier. Gratis

Marjolijn de Galan