Van afstand zie je alles net een tikkie scherper

Met het geweldige weer zoals laatst, verkas ik ‘s ochtends graag mijn laptop en werkspullen naar de achtertuin waar we een kleine maar heerlijk groene stadsoase hebben. Zo ook afgelopen dagen. Meestal werk ik daar in m’n eentje. Behalve de luid kwetterende merels en een spelend kind een paar huizen verderop is het heerlijk stil.

 

Sinds een paar dagen wandelt ook geregeld Man in de tuin rond. Vorsend, metend, turend, denkend. Allemaal rond ‘de boom’ in onze tuin. Een uit de kluiten gewassen krentenstruik. Af en toe zegt Man wat. Ik denk vooral tegen zichzelf. ‘Ik ben er nog niet uit’, ‘Ik doe denkwerk’. De boom is het object van zijn aandacht. Want de boom gaat een hut krijgen voor onze achtjarige.

 

De Man gaat hierbij niet over één nacht ijs. Het feit dat daar straks drie, vier kinderen in zitten maakt dat hij zorgvuldig zijn besluiten neemt voor materiaal, constructie en bouw. Terwijl hij zo rond de boom schuifelt, zit ik in mijn werkbubbel.

 

Ineens slaakt Man een kreet. Hij staat een paar meter van de boom af. Armen in de zij, hoofd ietwat omhoog gebogen. ‘Even afstand nemen en ineens zie ik het!’ roept hij blij verrast. Zoals hij daar staat doet hij me denken aan de schilder die een paar meter van z’n doek afstapt en tuurt of het naar z’n zin is wat hij heeft gemaakt.

 

Ik vind ze altijd leuk, de momenten van inzicht, bij zowel mezelf en als bij anderen. Zo’n flits waarin ineens dingen helder worden, losse puzzelstukje op hun plaats vallen, er een antwoord is op een vraag. En er daardoor weer een volgende stap gezet kan worden. Man had ook een doorbraak. Inmiddels staan er dikke lange palen in de tuin en is de hangconstructie helder.

 

Als trainer en coach heb ik er al veel gezien, van die momenten. Fantastisch, keer op keer weer. Mooi, vind ik altijd dat ze zich niet laten afdwingen. Ze zijn er ineens. Echt als een soort verrassing. Maar al kun je inzichten niet afdwingen, er zijn wel factoren die kunnen helpen.

 

Zo vind ik het al jaren frappant om te zien dat in de assertiviteitstraining die ik regelmatig geef bij de deelnemers enorm veel duidelijk wordt nadat ze de individuele wandelopdracht hebben gedaan. Ieder is met alleen zichzelf als gezelschap aandachtig en in stilte gaan wandelen. Bij terugkomst zijn er altijd inzichten. Alsof er luiken open zijn gegaan. Als we napraten is er steevast verbazing en verwondering.

 

Het feit dat er tijd was, stilte, geen afleiding en de aandacht naar binnen was maakte dat er ruimte ontstond om zichzelf te horen en te voelen. De tijd, de stilte, de aandacht waarmee ze wandelden waren onder andere een paar van die factoren die bijdroegen aan het inzicht.

 

Een andere inzicht versterkende factor is creatief bezig. En dan bij voorkeur de niet doelgerichte vorm. Kleuren om te kleuren. En spelen. Ook een inzichtversterker. Kom je stomtoevallig een keer een schommel tegen? Ga er vooral lekker opzitten en zwaai je benen in de lucht. Tegenwoordig heb je van die schommels met ligmandjes. Ik zeg, doen!

 

Misschien is dit ook wat voor jou:

Wasteyourday.jpg

Waste Your Day een 'nutteloze maar uiterst zinvolle' Workshop. Voor mensen die even uit de waan van de dag willen stappen. Stil willen staan en een stapje naar achter willen zetten.  Lees er hier alles over.

Marjolijn de Galan