Wanneer deed jij dit voor het laatst?

Wanneer heb jij voor het laatst je toetje/taartje/bonbonnetje bewust uitermate traag op je tong laten smelten en zitten sidderen van genot?
Wanneer heb jij voor het laatst iets niet gedaan waarvan je vond dat je het eigenlijk wel moest doen?
Wanneer heb jij voor het laatst iets gedaan omdat je van mening was dat jij de enige was die het kon doen, of het in ieder geval het beste kon en het daarmee het snelst gedaan zou worden?
Wanneer heb jij voor het laatst iets gedaan omdat je dacht dat de ander dat van je verwachtte terwijl je er welbeschouwd helemaal geen tijd voor had, zin in had, laat staan vervulling bij voelde?
Wanneer heb jij voor het laatst eens echt gekeken naar de entree van je huis toen je naar binnen liep?
Wanneer heb jij voor het laatst je agenda leeg geveegd? Was dat omdat het keiharde noodzaak was wegens een Echt-Serieuze-Nare-Situatie of was dat omdat je er zin in, het gezond leek en je er behoefte aan had?
Wanneer heb jij voor het laatst gelummeld en een dag of dagdeel in ledigheid doorgebracht terwijl het niet officieel vakantie was?
Wanneer heb jij voor het laatst echt gezien welke bomen in je tuin al echt helemaal kaal zijn en welke nog in het blad staan?
Wanneer heb jij voor het laatst gedacht bij  taken/klusjes/werkzaamheden waarvan je vond dat je ze moest doen, ‘morgen weer een dag’ en ze vervolgens niet gedaan?
Wanneer heb je voor het laatst besloten je vermoeide lijf nu een bank te gunnen in plaats van nog even dit klusje af te maken?
Wanneer heb jij voor het laatst iets fijns voor een ander gedaan maar niet voor jezelf?
Wanneer heb jij voor het laatst de tijd genomen om echt goed te kijken naar die tekening van je kind/nichtje/buurjongen?
Wanneer heb jij voor het laatst gedacht ‘die afspraken moet ik eens wat anders organiseren/verminderen’ maar het toch niet gedaan?
Wanneer heb jij voor het laatst iets gedaan gewoon om de lol ervan zonder een doel te willen bereiken?
Wanneer ben je voor het laatst maar gewoon achter je computer weggegaan toen je merkte dat er niks meer uit je handen kwam om dan maar eens even helemaal niets te doen?
Wanneer deed je iets voor het laatst zonder dat het een enkel ander doel diende dan ‘voor de lekker/leuk/fijn/omdat-ik-er-zin-in-heb ?
Wanneer heb je voor het laatst heerlijk naar buiten zitten staren zonder te denken ‘ik moet nu eigenlijk … doen’ en je ook niet schuldig gevoeld?

 

Hoe was het voor je om deze vragen te lezen? Hoe waren je antwoorden? Zijn ze naar je zin?

 

Je hoeft er echt niet voor op een berg te gaan zitten om het wiel helemaal opnieuw voor jezelf uit te vinden.
 

Laat me duidelijk zijn.
Ik stel je deze vragen niet om te klieren of je een naar gevoel aan te praten. Maar ik vraag het je om je te laten nadenken over waarom je doet wat je doet. Welke keuzes maak je eigenlijk op een dag, ten aanzien van je tijd, je energie, je grenzen, je zin, je lol, je verplichtingen? Met welke dingen in je hoofd sta jij iedere dag op? Je to do lijstje? Met welke mores jaag jij jezelf voort? Aan welk beeld ben je aan het voldoen? Welke normen hanteer je voor jezelf over bijvoorbeeld produktiviteit? En wat brengt dat je? Wat kost het je? Is dat wat je wil?

 

Het kan confronterend maar ook heel waardevol zijn daar eens over na te denken. En liever niet als het te laat is. Als je al steeds over je grenzen bent gegaan en die burnout zich in je heeft opgebouwd en er nu niets anders meer op zit dan langzaam het dal weer uit te krabbelen. Liever erover nadenken als je nog keus hebt en zonder al te veel pijn kunt besluiten dingen anders te gaan doen.

 

Als ik iets vaak hoor dan is het de zin ‘ik zou dat wel willen maar daar heb ik geen tijd voor.’  En weet je wat, zonder arrogant te willen overkomen, ik denk dan vrijwel altijd ‘dat geloof ik niet.’ Je hebt wel tijd. Je hebt alle tijd. Maar wat doe je met je tijd, en je energie? Waar geef je ze aan (weg, zou ik willen schrijven want eenmaal gebruikt is het ook daadwerkelijk weg, die specifieke tijd, die dosis energie. En tijd schrijdt voort en komt never ever meer terug). Tijd en energiebesteding zijn een keuze. De tijd bepaalt niet wat jij doet, jij doet dat.

 

We beseffen niet dat kleine beslissingen net zo veel energie kosten als grote.
— Daniel Levitin

Je hoeft er echt niet voor op een berg te gaan zitten om het wiel helemaal opnieuw voor jezelf uit te vinden. Je kunt het op allerlei kleine manieren inpassen in je dagelijks leven. Heel even op de bank zitten en een beetje voor je uit staren kan al heel waardevol zijn. Je agenda permanent iets minder vol plannen scheelt enorm. Nadenken over waar je je tijd en energie eigenlijk aan wilt geven kan zeer verhelderend zijn. Besluiten om de dingen die je doet met wat meer aandacht te doen zal je een heel andere gewaarwording geven.

 

“We beseffen niet dat kleine beslissingen net zo veel energie kosten als grote. Als je het maximum aantal beslissingen dat je brein aankan overschrijdt, kun je geen beslissingen meer nemen of ga je slechte keuzen maken.” Aldus Daniel Levitin cognitief psycholoog, neurowetenschapper, muzikant, auteur.

 

Levitin pleit dan ook voor regelmatig dagdromen. '’Aandacht is de meest cruciale grondstof voor welk mechanisme dan ook. De natuurlijke toestand van de hersenen is dagdromen. En wij denken de hele dag dat we moeten strijden tegen dagdromen omdat het niet productief is. Terwijl het juist de stand van ons brein is waarin zelfkritiek en angst worden uitgeschakeld en waar creativiteit de ruimte krijgt.'”

Waar het om gaat is regelmatig alle rumoer buitensluiten
— Erling kagge

Ja! Dat willen we wel meer. Minder zelfkritiek en angst en meer creativiteit. Want naast de zin ‘ik wil wel maar dat daar heb ik geen tijd voor’ Is dat de zin die ik als tweetst heel vaak hoor: ‘Ik wou dat ik meer tijd/rust/plezier/energie/durf/levenszin had maar…’

 

„Waar het om gaat is regelmatig alle rumoer buitensluiten,” zegt Erling Kagge, auteur van het boek Stilte. Kagge:  „Er wordt me ik weet niet hoe vaak verteld dat we in ons deel van de wereld wel spullen hebben, maar geen tijd. Dat klopt niet. We hebben wel tijd, onze levens zijn lang. Als je de stilte in jezelf opzoekt, ervaar je een diepere manier van leven dan de tv maar weer aanzetten of voor de zoveelste keer je telefoon checken.”

 

En, geloof me, die stilte vinden kan zelfs al terwijl je de aardappelen aan het schillen bent. Ja, heus waar. Het recept? Ruim er gewoon iets meer tijd voor in, doe het bewust en met volle aandacht, voel de aardappel in je had en het mes en schil hem met al je volle aandacht bij de aardappel. Voila, je eerste stiltemoment is binnen. Bon appetit! Laat je me even weten hoe het was?

 

 


Wil je mijn artikelen direct in je mailbox ontvangen?

Marjolijn de Galan