Eruit.jpg

Eruit

Het was klaar. Ineens. Of nee, het sluimerde al een tijdje. Mijn behoefte werd met de dag minder. Het bekoorde me niet meer. Taalde er niet naar. Mijn energie trok naar andere zaken. Voor mij wezenlijker zaken. En dus drukte ik op een dag het kruisje op mijn telefoon in. Eruit met twitter.

Verwijder app

Verwijder app

Ter markering van dit memorabele moment tekende ik vlak voor het definitieve verwijderen nog even het twitterappje. Met het verwijderappkruisje in de linkerbovenhoek klaar voor de laatste handeling. Niet lang daarna verwijderde ik ook instagram.

Ik heb mijn accounts (nog) niet opgeheven. Misschien is het een fase. Passend bij de periode van contemplatie waarin ik me nu bevindt. Ik was benieuwd of wat ik al een tijdje voelde ook waar was. Dat het goed voor me was zo. Zonder sociale media. Ik was benieuwd of ik mijn leven op de onlineplatformen zou missen.

Het blijkt niet het geval. Heel soms is het saai. Wat moet ik nu doen als ik me verveel? Ik mis natuurlijk wel veel. Het laatste nieuws. Leuke nieuwtjes. Handige weetjes. Boeiende blogs. Sommige mensen. Maar mijn online leven mis ik niet.

Heel soms denk ik nog in een tweetje. Heel af en toe vraag ik me af of het ‘wijs’ was. Want het lijkt er enorm op dat je als zelfstandige in het onlinetijdperk niet zonder kunt. Het was ooit de reden dat ik ermee begon.

Ik weet het niet. Voor nu is het goed zo. Het scheelt me heel veel energie. Dat is wat ik merk. Ik geef mijn aandacht aan de dingen die er voor mij echt toe doen. En hoewel ik een aantal erg leuke online contacten had, en op twitter zelfs echte vriendschappen opdeed, geniet ik nu van mijn socialmediavrije bestaan.

Ga ik nu een nieuwe woord leggen in wordfeud. Speel ik tegenwoordig met mijn zoon. Daar heb ik nou lol in.