Houtskool.jpg

Orgastisch

Trager dan traag laat ik het houtskool over het papier glijden. Mijn vingers zijn zwart, ragfijn poeder dwarrelt over het papier naar beneden. Met mijn andere hand leun ik tegen de ezel, voel ik de structuur van het papier tegen mijn vingertoppen. De sensatie van materiaal op materiaal. Houtskool op papier. De lijn die langzaam op het papier ontstaat. De zindering trekt door mijn lijf. Het is bijna orgastisch.

 Al mijn zintuigen zuigen dit moment in zich op. Even ben ik weg, heel even kom ik los, is er geen gister en geen straks meer. Is enkel wat er is nu, ik, het houtskool, het papier, dit moment.    Zacht word ik ervan. Zachter. Mijn hart gaat ervan open. Weerstanden lossen op of krijgen ruimte om met mildheid bekeken te worden. Waardoor er steevast een inval komt, een idee, een oplossing. ‘Zo kan ik antwoorden op die mail.’ ‘Zo kan ik de situatie ook bezien.’

Al mijn zintuigen zuigen dit moment in zich op. Even ben ik weg, heel even kom ik los, is er geen gister en geen straks meer. Is enkel wat er is nu, ik, het houtskool, het papier, dit moment.

Zacht word ik ervan. Zachter. Mijn hart gaat ervan open. Weerstanden lossen op of krijgen ruimte om met mildheid bekeken te worden. Waardoor er steevast een inval komt, een idee, een oplossing. ‘Zo kan ik antwoorden op die mail.’ ‘Zo kan ik de situatie ook bezien.’

 Milder word ik als ik teken. Als ik ‘s ochtends, terwijl ik eigenlijk andere dingen, taken van mijn takenlijst, dingen die verstandiger zijn, moet doen, de tijd neem om rustig, aandachtig en met al mijn zintuigen open, traag en met volle aandacht iets teken of maak. Dan openen de poorten zich. Ik kan naar binnen. Ik ben bij mij.

Milder word ik als ik teken. Als ik ‘s ochtends, terwijl ik eigenlijk andere dingen, taken van mijn takenlijst, dingen die verstandiger zijn, moet doen, de tijd neem om rustig, aandachtig en met al mijn zintuigen open, traag en met volle aandacht iets teken of maak. Dan openen de poorten zich. Ik kan naar binnen. Ik ben bij mij.