potlood+groot.jpg

Werkblogs

Op deze pagina een serie korte miniblogs waarin ik per blog een kleine situatie beschrijf die aan de orde kwam in een training. Ze gaan steevast over universele situaties en zijn daardoor herkenbaar voor veel mensen. Misschien heb je er wat aan. Theetje erbij en lezen maar.

Zeur

Zeur

‘Ze vinden me vaak een zeur. Ik zeg gewoon mijn dingen maar krijg vaak een rare reactie.’

In het oefengesprek vertelt Elze de leraar van haar dochter dat ze wel mee wil doen aan de speciale activiteit als vrijwilliger maar niet de hele dag want dat is teveel. Er is niks mis met haar verhaal. Behalve dat ze het zegt op een klagerige toon. Haar oefenpartner: ‘wat je zegt klinkt als een aanklacht, alsof ik je iets ergs vraag. Daardoor irriteer ik me. Dan denk ik “dan niet joh”.

Ik zie het regelmatig. Zeker bij mensen voor wie het belangrijk maar lastig is om hun grenzen te bewaken. Juist omdat ze dat lastig vinden en opzien tegen de reactie van de ander.

Ze geven hun boodschap extra ‘kleur’: ze gebruiken een toon, intonatie waarmee ze hopen gehoord en begrepen te worden maar die juist averechts werkt. Soms doen ze zielig. Dat duwt hen in de rol van slachtoffer en de ander is de redder. Soms is er de verwijtende toon waarbij impliciet in het verhaal doorklinkt ‘jij doet mij iets aan.’

Communicatie gaat uiteraard om wat je zegt maar vele malen veelzeggender is de manier waarop je het zegt, je toon en je houding. Die bepalen uiteindelijk ook de reactie van de ander.

Uit Koers

Uit Koers

Annet baalt. Een tijdje terug had ze alles zo lekker op orde. Met sporten en yoga. Tijd waarin ze tot zichzelf kon komen, los even van werk en gezin. Waardoor ze weer rustiger, leuker en flexibeler werd. Maar nu had ze de pest in. ‘Ik dacht dat ik iets geleerd had. Maar blijkbaar toch niet.’

Ik hoor het vaker. Hoe mensen boos zijn op zichzelf als ze hun nieuwe koers ‘kwijt’ zijn. Het kan dan voelen alsof alle moeite om tot die nieuwe koers te komen, voor niets was.

Maar even uit koers zijn wil helemaal niet zeggen dat je dus niks geleerd hebt. Je mag super trots zijn op jezelf dat realiseren van dit deel van de nieuwe koers je gelukt is. Maar soms komt er een kink in de kabel.

Vakantie, ziekte, feestdagen, drukte. Iets anders eist ieder geval alle aandacht op. Goed om te weten is dat ons brein bij voorkeur de kortste en makkelijkste weg naar bevrediging zoekt. Dus als het door omstandigheden even anders gaat, pakt je brein gemakkelijk het oude bekendere pad. Nieuwe koersen gaan varen is hard werk.

Het is handiger de frustratie nu te zien als een signaal van een behoefte: het is een impuls om de nieuwe koers weer aandacht te geven. Die wilde je immers niet voor niets gaan varen. Voorheen had Annet ook die signalen niet opgepakt. Nu wel. Dus of ze wat geleerd heeft.

Maak je niet druk

Maak je niet druk

“Maak je niet druk, het zijn ook maar mensen.” Erik heeft binnenkort een voor hem belangrijke presentatie. Voor belangrijke mensen ook nog eens. Hij is daar flink gespannen voor. Als hij dat deelt met zijn omgeving krijgt hij genoemd advies.

Het is wat we heel vaak doen. Iemand vindt iets spannend en mensen zeggen dingen als ‘joh, het valt wel mee’, ‘Je moet er niet zo zwaar aan tillen, ‘Het is niet eng, het is een kans’.

Dergelijke adviezen zijn hartstikke goedbedoeld, de zender wil vaak de ander helpen en geruststellen.

Maar ze helpen helaas niks. Ze zijn namelijk gericht op de cognitie. Maar spanning is een primaire fysieke reactie van het lichaam. En vooral niet rationeel, integendeel.

Juist omdat het zo primair en fysiek is helpt er op dat moment geen verstandig argument. Het reptielen brein en het cognitieve brein werken in dit soort zaken namelijk niet samen. De primaire reactie vanuit het reptielenbrein op de spannende situatie is nou eenmaal krachtiger omdat het in het hele lijf een reactie veroorzaakt. En daar kan geen goed bedoeld advies tegenop.